En waarom dat uiteindelijk richting een tweede burn-out kan leiden
Jaren geleden hield een vraag mij al bezig, lang voordat ik counselor werd.
In die tijd werkte ik als violiste. Ik speelde met veel verschillende musici samen en gaf les. En steeds opnieuw viel mij iets op. Sommige musici speelden technisch perfect. Alles klopte. De noten, het ritme, de dynamiek. Maar het raakte niet.
En dan waren er anderen. Musici bij wie het soms niet eens technisch perfect was, maar waarbij je als luisteraar meteen iets voelde. Alsof de muziek ergens van binnen vandaan kwam.
Dat verschil fascineerde mij. Wat maakt dat iemand écht muzikaal kan spelen?
Muziek begint niet bij techniek, maar bij gevoel
In de klassieke muziek wordt vaak veel aandacht besteed aan techniek. En terecht. Zonder techniek kun je niet spelen wat er op papier staat. Maar de muziek begint pas te leven wanneer iemand durft te voelen wat hij speelt. En daar zat precies het punt dat mij begon te intrigeren.
Want ik merkte dat sommige musici daar als vanzelf toegang toe hadden. Terwijl anderen, vaak zeer getalenteerd, daar als het ware een soort blokkade leken te hebben. Ze speelden vanuit hun hoofd. Niet vanuit hun gevoel. Toen wist ik nog niet precies wat daarachter zat. Maar het bleef me bezighouden.
Waarom sommige mensen hun gevoel afsluiten
Veel later, tijdens mijn opleiding tot counselor en in mijn werk met cliënten, begon het kwartje te vallen. Voor veel mensen is het helemaal niet vanzelfsprekend om hun gevoel toe te laten. Soms hebben ze al vroeg in hun leven geleerd dat het veiliger is om hun gevoelens te onderdrukken.
Bijvoorbeeld omdat:
- er thuis weinig ruimte was voor emoties
- ze al jong verantwoordelijkheden droegen
- ze vooral gewaardeerd werden om wat ze deden, niet om wie ze waren
- ze sterk moesten zijn
In zo’n omgeving leer je iets belangrijks, je hoofd gebruiken is veiliger dan voelen. En dat werkt vaak jarenlang heel goed. Sterker nog: veel mensen bouwen er een succesvol leven mee op.
Altijd in je hoofd leven, een verborgen risico op burn-out
Veel vrouwen die bij mij komen zijn slim, gevoelig en verantwoordelijk.
Ze runnen een bedrijf.
Zorgen voor hun gezin.
Organiseren alles.
Van buiten lijkt hun leven goed op orde. Maar van binnen voelen ze iets anders. Een voortdurende onrust, vermoeidheid, het gevoel dat ze zichzelf ergens onderweg zijn kwijtgeraakt.
Vaak zeggen ze dingen als:
- “Mijn hoofd staat nooit stil.”
- “Ik voel eigenlijk niet meer wat ik zelf nodig heb.”
- “Alles lukt, maar het kost me steeds meer energie.”
Wat hier vaak onder ligt, is dat ze jarenlang vooral vanuit hun hoofd hebben geleefd, omdat ze ooit hebben geleerd dat dat de veiligste manier was.
Waarom dit kan leiden tot chronische stress en een tweede burn-out
Dit patroon kan jarenlang goed functioneren, totdat het lichaam op een gegeven moment zegt: het is genoeg.
Chronische stress.
Overbelasting.
Of een burn-out.
Veel vrouwen die ik begeleid hebben dat punt al eens bereikt. Ze zijn hersteld, hebben begeleiding gehad en zijn weer verder gegaan. Maar diep vanbinnen voelen ze ook een andere angst, “wat als het nog een keer gebeurt?”
En dat is geen onterechte vraag, want als de onderliggende patronen niet veranderen, blijft het risico bestaan dat dezelfde dynamiek zich opnieuw opbouwt.
Herstel begint met opnieuw leren voelen
Veel begeleiding bij burn-out richt zich op praktische oplossingen:
- beter plannen
- grenzen stellen
- minder werken
- meer rust nemen
Allemaal waardevol. Maar als iemand het contact met haar eigen gevoel is kwijtgeraakt, blijft er iets ontbreken. Want hoe weet je wat jouw grens is… als je niet meer voelt wanneer die bereikt wordt? Herstel begint daarom vaak op een diepere plek.
Bij het opnieuw leren luisteren naar wat er van binnen gebeurt.
Niet alleen begrijpen.
Maar voelen.
Terug naar je innerlijk kompas
Misschien is dat wel de reden dat die vraag uit mijn tijd als musicus mij nooit heeft losgelaten.
Waarom kunnen sommige mensen zo diep spelen?
En waarom blijft het bij anderen aan de oppervlakte?
In mijn werk zie ik datzelfde verschil.
Wanneer iemand weer contact maakt met haar gevoel, verandert er iets fundamenteels.
Beslissingen worden helderder.
Grenzen worden voelbaar.
Het leven wordt lichter.
Omdat iemand weer leert luisteren naar haar eigen innerlijk kompas.
Herken je dit?
Misschien herken je iets van dit verhaal
Dat je hoofd altijd doorgaat.
Dat je veel verantwoordelijkheid draagt.
En dat je ergens voelt dat je zo niet eindeloos door kunt gaan.
Als dat zo is, dan kan het waardevol zijn om daar eens rustig naar te kijken.
Je hoeft dat niet alleen te doen.
Plan een verkennend gesprek als je wilt onderzoeken wat er bij jou speelt en hoe je kunt voorkomen dat chronische stress opnieuw tot een burn-out leidt.