Hoe het was…
Na een wisseling van directeur en leidinggevende bij de muziekschool waar ik werkte, werd mijn functie als viooldocent langzaam uitgehold. Mijn ideeën werden genegeerd, mijn expertise werd ontkent. De vrijheid om mijn hoogbegaafde brein te gebruiken voor het creëren van grote muziekprojecten en samenwerkingen verdween. Mijn vleugels leken gekortwiekt.
Een sluimerende wens kwam naar boven, iets kunnen betekenen voor mensen in psychische nood. Ik besloot de stap te zetten en begon aan een opleiding integratieve psychotherapie, zo’n 220 km. verderop. Natuurlijk deed ik dat naast mijn werk. Waar een wil is, is een weg. Ik was tenslotte altijd de ‘alleskunner’ geweest.
Wat ik toen nog niet besefte, was dat ik opnieuw in dezelfde valkuil stapte als jaren eerder, toen ik tijdens de drukte van werk en een jong gezin in een burn-out terecht kwam. Ik dacht dat ik die les had geleerd, gezond eten, sporten, op tijd rust nemen. Maar in de kern veranderde ik niets aan mijn neiging om teveel hooi op mijn vork te nemen en te weinig stil te staan bij wat ik zelf nodig had.
“Wat ik toen nog niet besefte, was dat ik opnieuw in dezelfde valkuil stapte”
Ik studeerde me suf. Een onvoldoende halen was uiteraard geen optie. Dat ik opnieuw in een toxische omgeving terecht kwam, wilde ik niet zien. Mijn vragen werden als lastig ervaren, mijn ontdekking van mijn hoogbegaafdheid weggewuifd. Toch zette ik door.
Ondertussen begon mijn lijf allerlei signalen af te geven. Hevige maagpijn, overgevoeligheid voor geluid, ontstekingen, slecht slapen, concentratieproblemen. Mijn huisarts bracht deze signalen niet in verband met een naderende burn-out. En ik ging gewoon door. Want ja, ik deed alles wat ik bij mijn eerste burn-out had geleerd. Maar het hielp niet. De klachten werden erger. Ik kreeg black-outs, voelde me steeds verwarder en was uitgeput. De angst groeide dat ik opnieuw onderuit zou gaan.
Halverwege mijn tweede studiejaar ging het licht definitief uit.
De tweede burn-out was een feit. Veel zwaarder dan de eerste keer.
Ik begreep precies wat er met mij gebeurde, ik had het immers net allemaal geleerd in mijn opleiding. Ik paste alles toe wat ik wist. (op mijzelf) Drie maanden later verklaarde mijn huisarts mij hersteld. Hij vond het een knappe prestatie.
Hoe het nu is…
Mijn leven ziet er nu totaal anders uit. Ik heb de professionele muziekwereld vaarwel gezegd en mij volledig omgeschoold tot burn-out counselor. Ik heb mijn eigen hoogbegaafdheid omarmd, iets wat vroeger vaak tot aanpassing leidde, maar nu juist mijn kracht is.
In mijn praktijk help ik hoogbegaafde vrouwelijke ondernemers van 40+, om een tweede burn-out te voorkomen. In plaats van geleefd te worden door mijn agenda bepaal ik nu zelf mijn ritme. Ik ervaar rust en voldoening en hoef niet langer bang te zijn voor een terugval.
Mijn nieuwsgierigheid is gebleven. Ik blijf leren en ontwikkelen, maar ken mijn grenzen en bewaak ze met mildheid en overtuiging.
Waarin ben ik uniek…
Ik weet hoe het is om twee keer burn-out te raken. Juist daardoor richt ik me op vrouwen die al eerder begeleiding hebben gehad en merken dat zij toch weer richting de afgrond gaan. Waar anderen stoppen bij stressmanagement en leefstijl, ga ik verder naar de wortel. Naar de diepere oorzaken, oude overlevingsstrategieën, systeemdynamieken en vaak ook (nog) onontdekte hoogbegaafdheid.
Mijn eigen hoogbegaafdheid werd pas op latere leeftijd ontdekt. Die ervaring maakt dat ik me diep verbonden voel met vrouwen die net als ik veel aanvoelen, snel denken en zichzelf vaak overschreeuwen om erbij te horen.
In mijn werk combineer ik kennis en ervaring met een sterk ontwikkelde intuïtie. Ik voel snel aan wat er onder de oppervlakte speelt, ook als iemand daar zelf nog geen woorden voor heeft. Dat maakt mijn begeleiding persoonlijk, diepgaand en verhelderend.
‘Als stress en burn-out counselor help ik je bij het ontdekken en begrijpen van wat in jou leven de oorzaak is geweest voor het opnieuw ontwikkelen van een burn-out en begeleid ik je in het vinden van een energiebalans, grenzen aan te geven, meer zelfvertrouwen te krijgen en je lat minder hoog te leggen.’
Als je me zou kennen, zou je weten dat…
Ik heel erg van bloemen houd, hoe groter hoe beter. Mijn tuin staat er dan ook vol mee. Ik zet ze vaak ook binnen in een vaas.
Ben ik onderweg, dan valt mijn oog op elke mooi aangelegde tuin. Ik neem de structuren in mij op, de bladvormen en kleuren van de beplanting en uiteraard kunstvoorwerpen die erin staan. Daarom ben ik liever bijrijder dan chauffeur.
Waar ik van gruwel is, honden die kwijlen. En als ze dan ook nog smakken, berg mij dan maar op. Laat mijn buurman er nu zo één hebben.
Ik ben een wat ‘over de top’ lezer. Als ik lees, gaat dat met honderden pagina’s tegelijk. Dan heb ik het over series als ‘De zeven zussen’. Het leuke van deze serie vind ik dat in elk boek een stad of land heel beeldend wordt beschreven. Ik kan mezelf hierdoor helemaal verplaatsen in die plekken. Ook de vaart in de verhalen spreekt mij aan. Ik kan mij er juist aan ergeren als in andere boeken veel niet ter zake doende details worden opgesomd, die sla ik allemaal over. Dat vertroebelt voor mij de hoofdlijnen.
Ik kan echt heel erg genieten van een goed glas wijn. Ik drink niet vaak, maar als ik dan een glas drink, dan gelijk goed. Het blijft meestal bij één glas. Ik kan namelijk vrij slecht tegen alcohol. Bij glas twee praat ik al met een dubbele tong. En rood heeft toch wel mijn voorkeur.
Mijn huwelijk bestaat nog door de komst van navigatie roep ik altijd. Ik was heel slecht in kaartlezen. Ik keek te veel om mij heen en wist dan niet meer waar ik was. Op vakanties tot grote ergernis van mijn man. En in het donker straatnaamborden en ook nog eens huisnummers lezen (die vaak ontbreken) vond ik een crime. Nu zet ik fluitend Google maps aan en rijd overal naartoe, zelfs in het donker.
Mijn visie
Een tweede burn-out ontstaat niet omdat je je agenda niet goed plant of te weinig ontspant. Dat hebben al deze vrouwen allemaal al geprobeerd. De echte oorzaken liggen dieper, in onbewuste overlevingsstrategieën en ingesleten gewoontes die vaak hun oorsprong vinden in het gezin van herkomst. Dat is wat ik onder de oppervlakte zie. Ik geloof dat je pas blijvend herstelt als je begrijpt waarom je steeds vastloopt. Niet door de symptomen te bestrijden, maar door bij de wortel verandering te brengen. Daar waar je ooit hebt geleerd jezelf aan te passen.
