‘Ze slaat haar armen stevig om zichzelf heen. Haar ademhaling, die net weer rustig was geworden, wordt opnieuw krachtig. Het verdriet komt terug. Diep en intens. Alsof er op dat moment nog één laag geraakt wordt die tot dan toe verborgen was gebleven.
Even daarvoor leek de grootste ontlading voorbij. Haar ademhaling was rustiger geworden, haar lichaam ontspande. Tot de muziek iets raakte. De woorden van het lied sluiten bijna naadloos aan bij waar ze op dat moment doorheen gaat. Opnieuw begint ze krachtig te ademen. Vooral de uitademing is stevig. Het verdriet krijgt alle ruimte. En dan komen die woorden:
‘Ik ben veilig. Ik ben veilig.’
Niet als iets wat ze zichzelf probeert voor te houden. Ze voelt het.
Laag voor laag
Na de ademsessie beschrijft ze haar ervaring als het afpellen van een ui. Steeds kwam er een laag los. Dan werd het rustig, waarna zich even later weer iets nieuws aandiende. Verdriet dat blijkbaar nog ergens opgeslagen lag en nu gevoeld mocht worden.
Het is haar derde ademsessie bij mij. Éen ademsessie maakte deel uit van haar hoofdtraject en inmiddels werken we verder in het borgingstraject. Er is in de tussentijd veel veranderd. Ze maakt op allerlei gebieden haar eigen keuzes. Ze durft steeds meer zichzelf te zijn. Ze voelt beter wat ze wil en begrijpt waar haar oude gedrag vandaan komt. Toch zijn er nog situaties waarin iets ouds wordt geraakt. Alsof een deel van haar even vergeet dat ze inmiddels die volwassen vrouw is die haar eigen keuzes kan maken.
Weten dat het voorbij is
Dat vind ik een van de fascinerende kanten van verandering. Met je hoofd kun je heel goed begrijpen wat er is gebeurd. Je kunt weten waarom je jezelf bent gaan aanpassen. Waarom je zo alert bent op de stemming van een ander. Waarom goedkeuring belangrijk voor je werd. Waarom je soms eerst wilt weten wat een ander ergens van vindt voordat je zelf voelt wat jij wilt. Je kunt zelfs al heel veel veranderd hebben. En toch kan er een situatie komen waarin je lichaam reageert vanuit wie je ooit was. Daarom werk ik naast gesprekken ook lichaamsgericht.
Zeker hoogbegaafde vrouwen zijn vaak bijzonder goed in analyseren en begrijpen. Ze kunnen verbanden leggen, reflecteren en precies uitleggen waar bepaald gedrag vandaan komt. Dat inzicht is belangrijk, maar je hoofd kan iets begrijpen wat je lichaam nog niet volledig heeft ervaren.
Van wie ik was naar wie ik nu ben
Dat was voor mij de essentie van deze ademsessie. Niet alleen verdriet loslaten. Ook afscheid nemen van wie zij ooit moest zijn. Van het meisje dat de ander nodig had om zich veilig te kunnen voelen. Dat zich afstemde op wat er om haar heen gebeurde en daarin manieren vond om zichzelf te beschermen. Die manieren waren ooit nodig. Maar ze passen niet meer bij de vrouw die ze nu is. Tijdens deze sessie leek haar lichaam dat verschil daadwerkelijk te voelen.
Dat was toen.
Dit is nu.
Ik ben veilig.
Op een gegeven moment klonk tijdens de sessie het lied I Am What I Am. De timing had nauwelijks beter kunnen zijn. Er mocht steeds meer ruimte ontstaan voor wie ze nu is.
De veiligheid die ik bij anderen zocht
Misschien herken je dat verschil zelf ook. Dat je rationeel allang weet dat je je eigen keuzes mag maken, maar toch onrust voelt wanneer iemand het niet met je eens is. Dat je weet dat je niet verantwoordelijk bent voor hoe een ander zich voelt, terwijl je onmiddellijk merkt wanneer diens stemming verandert. Dat je jezelf wilt zijn, maar ergens toch nog die bevestiging zoekt: is het goed wat ik doe? Ben jij nog oké met mij?
Zolang mijn gevoel van veiligheid afhankelijk is van het antwoord van de ander, blijft er een reden om me aan te passen. Want wat gebeurt er als die ander mijn keuze afkeurt? Wat gebeurt er als iemand teleurgesteld is? Wat gebeurt er als ik helemaal mijzelf ben en de ander daar iets van vindt.
Daar ligt voor mij een wezenlijk onderdeel van emotioneel volwassen worden, ontdekken dat de veiligheid die ik zolang buiten mezelf heb gezocht, ook in mijzelf te vinden is. Wat maakt dat ik mezelf niet meer hoef te verlaten om de ander te behouden. Ik mag voelen wat ik wens en verlang. Ik mag mijn eigen keuzes maken. Ik kan mezelf tot rust brengen als iets me raakt. En ook wanneer het even niet goed met me gaat, kan ik bij mezelf blijven.
Dan wordt ‘ik ben veilig’ meer dan een zin die ik tegen mezelf zeg. Ik voel hem. En misschien is dát wel de werkelijke transformatie. Afscheid nemen van wie ik ooit moest zijn om me veilig te voelen. De veiligheid die ik bij anderen zocht, steeds meer in mezelf vinden. En mezelf daarmee de vrijheid geven om helemaal te zijn wie ik ben.
Onderzoek wat jou nog tegenhoudt om helemaal je eigen plek in te nemen.