Vorige week zei je nog tegen jezelf dat je het deze keer niet zou doen. Dat je niet opnieuw degene zou zijn die de afscheidsborrel organiseerde voor de collega die vertrekt. Maar toen niemand iets zei, hoorde je jezelf alweer aanbieden om het te regelen. “Ik doe het wel.” En voor je het wist zat je in je lunchpauze taart te bestellen, een cadeau te regelen en collega’s achter de broek te zitten voor een bijdrage. Er was niemand die het van je vroeg, maar jij zag dat het anders niet zou gebeuren.
Misschien herken je ook andere situaties. Dat je ’s avonds nog achter je laptop zit om een deadline te halen die eigenlijk niet jouw verantwoordelijkheid is. Of dat je een afspraak afzegt waar je naar uitkeek, omdat iemand in je omgeving je nodig lijkt te hebben.
Veel vrouwen voelen haarfijn aan wat anderen nodig hebben. Ze zien wat er moet gebeuren, merken spanningen op voordat anderen ze zien en springen bij waar dat nodig lijkt. Dat lijkt een mooie eigenschap. En dat is het vaak ook. Mensen waarderen je betrokkenheid. Je krijgt complimenten. Je wordt gezien als betrouwbaar, zorgzaam en verantwoordelijk. Misschien geeft het je zelfs het gevoel dat je ertoe doet. Maar er zit ook een keerzijde aan.
Want wat gebeurt er als jij een keer nee zegt? Wat gebeurt er als jij besluit dat iemand anders het mag oplossen? Voor veel vrouwen voelt dat ongemakkelijk. Alsof ze iemand teleurstellen. Alsof ze tekortschieten. Schuldgevoel en schaamte steken de kop op. Alsof kiezen voor jezelf ten koste gaat van de ander, terwijl dat meestal helemaal niet zo is.
Veel meisjes leren al jong rekening te houden met anderen. Lief zijn, helpen, zorgen, aanpassen. Dat zijn eigenschappen die worden gewaardeerd. Wat vaak minder aandacht krijgt, is het ontwikkelen van een minstens zo belangrijke vaardigheid, voelen wat jij zelf nodig hebt. Daardoor groeien sommige meisjes op tot vrouwen die uitstekend weten wat anderen nodig hebben, maar moeite heben om hun eigen wensen en verlangens serieus te nemen. Vrouwen die veel verantwoordelijkheid dragen, ook wanneer die verantwoordelijkheid niet van hen is.
Misschien herken je dat. Dat je voortdurend bezig bent met wat anderen nodig hebben. Dat je automatisch verantwoordelijkheid naar je toe trekt. Dat je grenzen pas opmerkt als je er al overheen bent gegaan. Dat je vooral bezig bent met zorgen voor anderen, terwijl bijna niemand vraagt hoe het met jou gaat.
Het goede nieuws is dat dit geen karaktereigenschap is waar je mee moet leren leven. Het is een patroon dat ooit een functie had, maar dat je ook weer kunt veranderen. Zodat verantwoordelijkheid niet langer betekent dat jij alles draagt, maar dat je kunt onderscheiden wat van jou is en wat niet.
Herken je dat je gemakkelijk verantwoordelijkheid naar je toe trekt en jezelf daarbij uit het oog verliest? In mijn nieuwsbrief Het Innerlijk Kompas deel ik regelmatig inzichten, verhalen en praktische handvatten voor hoogbegaafde vrouwen die veel verantwoordelijkheid dragen en weer willen leven vanuit wat zij zelf nodig hebben.
Meld je hier aan voor Het Innerlijk Kompas
Wil je liever meteen onderzoeken wat jou steeds weer in deze rol brengt? Dan ben je welkom voor een vrijblijvend verkennend gesprek.